Koning Joris (een verhaaltje door Tim Gras, basisschool "de Tuimelaar", Westervoort)

Er was eens in een land hier heel ver vandaan een kasteel, niet zomaar een kasteel maar een kasteel van een koning. De koning was van  het land Sint Joris. Je kan het al raden zijn voor naam is Joris, Koning Joris. Koning Joris heeft ook een lakei hij wordt door de koning ook gewoon lakei genoemd. Op een dag toen koning Joris  een wandeling ging maken in zijn stad, zag hij een dierenwinkel. De koning dacht in zich zelf:’’laat ik eens gaan kijken voor een huisdier of een paar huisdieren.’’ De koning liep binnen en vroeg aan de man achter de balie:”heeft u ook honden? Ik wil even kijken namelijk.” De man achter de balie antwoordde: ”tuurlijk ...ik laat ze wel even zien” en de koning liep mee”. "dit is Bertus Andreüs”, zei de man van de dierenwinkel “en dit is Lampje en dit is "Anitana Jose kananteria". Welke hond kiest u ?.” “Doe mij maar Lampje”. En de koning had een nieuw huisdier. Toen hij op weg was naar huis, ging hij door het grote bos. Op eens zag hij een klein oud huisje in het midden van het grote bos. De koning vroeg zich af wie er nou in het midden van het grote bos wilde wonen. Koning Joris liep naar het huisje toe en klopte aan, de deur ging open en er stond een oude vrouw in de deuropening. “wie bent u?” vroeg de koning bang. “hahahahaha.... ik ben de heks van het grote bos” zei de oude vrouw. “o.... oké ik ben de koning van dit land”, zei koning Joris. Ze keken elkaar even heel raar aan, want de ene was een slechterik en de andere een goedmoedig persoon. Toen opeens had koning Joris een idee. Als hij met de heks om zou gaan dan zouden ze vrienden worden en wordt de heks weer een goed persoon. Maar de heks zei:”ik wil wel vrienden worden als jij een opdacht doet. De opdracht is: je moet in het bos vijf kikkers, honderd takken, vijftig blaadjes, een konijn en een schaap en olifantenhersens bij elkaar zien te krijgen.” Toen de koning alles had werden ze vrienden en de heks had een cadeau voor de koning gemaakt. Het was een super slim ridderteam met honderd ridders met zwaard, twintig met pijlen en boog, tien met kanon of katapult en zeventig ridders op paard. In totaal had de koning dus een leger van tweehonderd ridders, maar de koning wist niet wat hij er mee moest. En vroeg aan de heks waarom hij die had gekregen. De heks zei:”omdat je het verdient als er oorlog uitbreekt. En om het af te maken krijg je ook nog een lakei.” De koning was er heel blij mee. Hij liet, omdat er te weinig kamers voor de ridders waren, een heel nieuw eigen kasteel voor de ridders bouwen.

Zo had de koning een kasteel dat goed bewaakt werd......

Toen Koning Joris en de heks naar het vernieuwde kasteel gingen, was het wel heel anders dan ze verwacht hadden. Het leek wel een "superdeluxe" hotel, maar dat was het natuurlijk niet. Nadat koning Joris zijn nieuwe kasteel had bekeken, ging hij naar een klein stadje in de buurt. Hij dacht:  "ik ga wat boodschappen doen", maar toen hij daar aan kwam, was er niemand te bekennen. Iedereen was weg, “dat is vreemd”, dacht hij, .......waar is iedereen?

Hij werd er zelfs een beetje bang van. Hij ging overal kijken, maar hij zag werkelijk niemand, ....nog geen muis. Opeens hoorde hij hard lachen. Hij keek direct om, want hij kende die lach. Het was de lach van de heks, “ja ja zei ze, niemand hé, ....er is hier niemand, ik heb ze allemaal weg getoverd. Jij wou een luxe kasteel ja, dus dacht ik wie zou dat moeten bekijken? Ik tover gewoon al die mensen weg. Ja, nu weet je het hé...., heksen zijn nooit te vertrouwen. "Maar.... maar, stammelde de koning, "we waren vrienden, waarom doe je nu zo?" O, zei de heks, "dat zei ik net". "Ik ben niet te vertrouwen. Je kan de mensen weer terug krijgen, maar ja, dan ben jij je luxe kasteel weer kwijt!". "ok",  zei de koning: " Ik doe alles. Breng die mensen terug, dat moet! Die wonen hier en de dieren enz... Ik wil gewoon mijn eigen kasteel terug, al moet ik daar wonen zonder lakei en luxe spullen". Na lang nadenken zei de heks: "ok. Ik doe het maar, dan ben je echt alles kwijt". De koning hoefde hier niet over na te denken.  "Is goed", zei de koning.  "Ik mijn oude kasteel terug. Jij de mensen en dan wil ik jou nooit meer zien". "Is goed", zei de heks en ze deed een spreuk.  Wat de heks niet wist is, dat de lakei niet in het kasteel was, maar op dat moment weg was naar de markt, dus toen de heks haar spreuk had gedaan was alles in het kasteel weer normaal, maar de koning had wel de lakei nog.....

Toen de heks dat ontdekte werd ze heel boos, maar de koning zei, "Een koning moet je nooit vertrouwen.... hahahahahaha". De heks liep toen boos weg en de koning en de lakei moesten erg lachen en ze leefden nog lang en gelukkig met zijn tweeën in het oude maar gezellige kasteel.