Eefje en Sjors

Ik ben Eveline. Ik ben een prinsesje. Maar niemand weet dat, zelfs mama niet.

Op school ben ik gewoon Eefje. Op balletles ook. Moppie, mijn konijntje, denkt ook dat ik gewoon Eefje ben. Maar eigenlijk ben ik Eveline, een prinsesje. Samen met mijn vriendinnetje Djordjina, zij is ook een prinsesje. Mama noemt haar gewoon Sjors.

Op school kennen ze Djordjina niet. Papa heeft haar nog nooit gezien. Mama vindt haar maar raar. Ik kom haar altijd in huis tegen, of in de tuin. Dan spelen we samen.

We drinken samen echte Prinsessenthee, uit echte Prinsessenkopjes. Met onze pinken in de lucht nemen we hele piepkleine slokjes. Dat doen prinsessen.

We praten samen over van alles en nog wat. Maar vooral over mijn broertje. Mijn broertje heet Max en hij is een beetje anders. Hij schreeuwt zo hard. En tijdens het eten mag hij wel van tafel lopen. Na het eten gaat hij met papa een half uurtje naar het park. Ik help mama met de afwas. Hij is kleiner dan ik. Maar hij gaat veel later naar bed.

Mama is soms verdrietig. Als Max weg is met papa moet zij soms even huilen. Ik geef haar een knuffel. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Mama loopt dan weg. Ik ben weer alleen.

Ik mis mama. Ik mis papa. Ik wou dat ik een gewoon broertje had, om samen mee te spelen.