Echte vriendinnetjes, echte prinsesjes

Djordjina is een echte prinses. Ze heeft hele mooie jurken met zilveren schoenen.... en een kroontje in haar haar. Altijd heeft zij haar kroontje. Dan weet je dat iemand echt prinses is. Ik heb ook een kroon. Ik mag hem alleen thuis dragen, niet naar school. Dat is niet erg. Anders weet iedereen dat ik ook prinses ben.

Max is geen prins. Een prins schreeuwt niet. En rent niet de trap op en af en op en af. Honderd keer. Max zit ook op mijn school. Kinderen praten over Max. Sommige kinderen zijn bang voor Max. Dat hoeft niet. Hij maakt veel lawaai. Hij beweegt veel. Maar hij slaat niet. Hij schopt niet. Soms is hij heel lief. Dan kruipt hij tegen me aan en kijken we samen televisie op de bank. Met chocomel. Mama kijkt dan heel blij.

Max wil Djordjina ook een keer zien. Ik praat veel over haar. Ik doe veel met haar. Maar Max ziet dat niet. Hij is niet blind. Hij ziet haar gewoon niet. Mama en papa ook niet. Ik vind dat niet erg. Zo is ze alleen mijn vriendinnetje. Mama zegt dat ik met echte vriendinnetjes van school moet spelen. Soms speel ik bij Sanne thuis. Maar Sanne komt nooit bij mij spelen. Dus speel ik thuis met Djordjina.  

Mama zegt dat ik een kinderfeestje mag geven. Ik mag 7 kinderen uitnodigen. Max gaat dan met papa naar het strand. Mama blijft bij ons taartjes en spekjes eten en spelletjes doen. Ik wil kettinkjes en armbandjes knutselen, ja met van die echte glimmende kraaltjes. Ja, zegt mama, dat is een leuk idee. Heb jij misschien nog zo’n leuk idee?